دلبر جان ربای عشق آمد         سر برو سر نمای عشق آمد

عشق با سر بریده گوید راز       زان که داند که سر بود غماز

خیز و بنمای عشق را قامت      که مؤذن بگفت قد قامت

آب آتش فروز عشق آمد            آتش آب سوز عشق آمد

عشق بی چار میخ تن باشد      مرغ دانا قفس شکن باشد

جان که دور از یگانگی باشد       دان که چون مرغ خانگی باشد

کش سوی علو خود سفر نبود     پر بود لیک اوج پر نبود

همتش آن بود که دانا خورد         قوتش آن که گرد خانه پرد

بنده عشق باش تا برهی            از بلا وزشتی و تبهی

نیست در عشق خط خود موجود   عاشقان را چه کار با مقصود؟

عشق و مقصود کافری باشد        عاشق از کام خود بری باشد

کردگار و لطیف و خالق بار           هست خود پاک و پاک خواهد کار

خطه ی خاک لهو بازی راست      عالم پاک پاک بازی راست

عاشقان سر نهند در شب تار       تو برآنی که چون بری دستار

عاشقی را یکی فسرده بدید        که همی مرد خوش همی خندید

گفت کاخر به وقت جان دادن        خنده ازچیست وین خویش استادن؟

گفت خوبان چو پرده بر گیرند         عاشقان پیششان چنین میرند

عشق را راهنمای وره نبود            در طریقت سر و کله نبود

 عشق و معشوق اختیاری نیست             عشق زان سان که تو شماری نیست